on the road30/03/2010
posted by caroline
dinsdag 30 maart 2010
maandag 29 maart 2010
woensdag 24 maart 2010
maandag 22 maart 2010
zaterdag 20 maart 2010
woensdag 17 maart 2010
Gisteren de eerste keer gaan twijfelen aan het gemak waarmee ik lijk te kunnen gaan samenwerken met mensen hier. Gedeeltelijk komen de performers uit de hoofdstad, deze mensen zijn in veel opzichten westers. Er zijn zogezegd geen taboes, alles lijkt bespreekbaar. Een gedeelte van de groep, die ik nog niet heb ontmoet, komt echter uit de locale gemeenschap. Het zijn juist de mensen waar ik graag mee zou werken, waarmee ik op zoek zou willen gaan naar een verbinding. Volgens D., productieleider, zijn dit het soort mensen dat wel taboes heeft, maar die niet meldt tot het moment dat ze exploderen. Het is geen kwestie van zaken bespreken, maar eerder van omzichtig vermijden. Het ligt niet in mijn aard, om problemen te zien waar ze nog niet zijn. In de zoektocht naar een connectie wil ik fouten kunnen maken, elkaar echt ontmoeten, gesprekken voeren. Het gevoel hebben dat we samen de voorstelling maken. Dat betekent dat we elkaar deelgenoot moeten kunnen maken van onze gedachten en ideeen, volgens D. niet de gewoonte en de sterkste kant van dat gedeelte van de groep. J. is mijn regie-assistent hier, hij onderhoudt contact met de performers, en zegt dat D. beren op de weg ziet. Alles is bespreekbaar volgens hem. Als mensen taboes hebben en we creeren een veilige werkomgeving, geven ze dat vanzelf aan. J. komt zelf uit de hoofdstad, maar ik besluit zijn analyse te volgen. We gaan het meemaken.
zaterdag 13 maart 2010
Een tafeltje in een klein hotel aan zee, 8000 kilometer van Amsterdam. Na 13 maanden, hetzelfde tafeltje waar ik zat tijdens mijn eerste verblijf in 2009. Op uitnodiging voor het maken van een voorstelling van, met en door mensen die hier wonen en niet vanzelfsprekend met theater in contact komen. In het land is geen theaterschool. Voorstellingen die ik hier tot nu toe gezien heb zouden we in Nederland eerder als folklore bestempelen. Maar ik hoor dat er in de hoofdstad, zo'n 3 uur hiervandaan, wel veel gebeurt. Ik ga het proberen te zien.
Het leven hier is vertrouwd en soms moeilijk te begrijpen.
Gisteren werd C. de uitbater van het hotel opgepakt door de politie en voor een paar uur in de gevangenis gezet omdat er iets niet scheen te kloppen met zijn alcoholvergunning. C. is een geweldig persoon, in en in goed, die leeft volgens de stricte gedachten van zijn geloof. Dat juist hij zat opgesloten met honderd man in een ruimte van 8 m2 was nogal een schok. Geen unicum, hij had er eerder moeten zitten vertelde hij.
Een westers meisje rende gisteren gillend van het terras omdat een plaatselijke bewoner, met haar in zicht, stond te masturberen.
De zee, het strand, het eten, de fruitsapjes zijn vertrouwd evenals de chaos in het verkeer.
De eerste gesprekken met acteurs zijn inspirerend en voelen vertrouwd. Ze lijken me erg kritisch. De angst te respectvolle mensen te treffen, gaat vooralsnog niet op. Ik vraag me eerder af of ik ze kan geven wat ze verwachten. Het voelt als werken in Amsterdam.
Gegeten met mes en vork vooralsnog.
Het leven hier is vertrouwd en soms moeilijk te begrijpen.
Gisteren werd C. de uitbater van het hotel opgepakt door de politie en voor een paar uur in de gevangenis gezet omdat er iets niet scheen te kloppen met zijn alcoholvergunning. C. is een geweldig persoon, in en in goed, die leeft volgens de stricte gedachten van zijn geloof. Dat juist hij zat opgesloten met honderd man in een ruimte van 8 m2 was nogal een schok. Geen unicum, hij had er eerder moeten zitten vertelde hij.
Een westers meisje rende gisteren gillend van het terras omdat een plaatselijke bewoner, met haar in zicht, stond te masturberen.
De zee, het strand, het eten, de fruitsapjes zijn vertrouwd evenals de chaos in het verkeer.
De eerste gesprekken met acteurs zijn inspirerend en voelen vertrouwd. Ze lijken me erg kritisch. De angst te respectvolle mensen te treffen, gaat vooralsnog niet op. Ik vraag me eerder af of ik ze kan geven wat ze verwachten. Het voelt als werken in Amsterdam.
Gegeten met mes en vork vooralsnog.
13 maart 2010.
Het eerste wat ik hier schrijf vanaf mijn onderkomen voor Life Streaming. De afgelopen weken heb ik besloten in publiciteit rondom het project te verzwijgen waar ik ben. Ik denk dat jij als toeschouwer (mocht je dat van plan zijn te worden) beter niet kunt weten met wie of wat je straks in verbinding staat. Hoe minder je daarover leest, hoe beter het is. Hoe opener de blik. In de hoop dat mensen hun nieuwsgierigheid kunnen bedwingen, en niet gaan googelen op berichtjes die we niet meer kunnen verwijderen, ga ik proberen te schrijven over een land, een dorp, een hotel en vooral over de mensen die ik hier tref, zonder traceerbare geografische details. Geen eenvoudige opdracht als je een blog bijhoudt, dat ik met name wilde gebruiken om niet omzichtig, ongecensureerd een verslag bij te houden. De gedachte dat ik straks eerst mijn woorden moet gaan scannen op traceerbaarheid irriteert me. Ik heb het zelf bedacht. Laten we kijken hoever ik kom.
Het eerste wat ik hier schrijf vanaf mijn onderkomen voor Life Streaming. De afgelopen weken heb ik besloten in publiciteit rondom het project te verzwijgen waar ik ben. Ik denk dat jij als toeschouwer (mocht je dat van plan zijn te worden) beter niet kunt weten met wie of wat je straks in verbinding staat. Hoe minder je daarover leest, hoe beter het is. Hoe opener de blik. In de hoop dat mensen hun nieuwsgierigheid kunnen bedwingen, en niet gaan googelen op berichtjes die we niet meer kunnen verwijderen, ga ik proberen te schrijven over een land, een dorp, een hotel en vooral over de mensen die ik hier tref, zonder traceerbare geografische details. Geen eenvoudige opdracht als je een blog bijhoudt, dat ik met name wilde gebruiken om niet omzichtig, ongecensureerd een verslag bij te houden. De gedachte dat ik straks eerst mijn woorden moet gaan scannen op traceerbaarheid irriteert me. Ik heb het zelf bedacht. Laten we kijken hoever ik kom.
Abonneren op:
Posts (Atom)