Gisteren de eerste keer gaan twijfelen aan het gemak waarmee ik lijk te kunnen gaan samenwerken met mensen hier. Gedeeltelijk komen de performers uit de hoofdstad, deze mensen zijn in veel opzichten westers. Er zijn zogezegd geen taboes, alles lijkt bespreekbaar. Een gedeelte van de groep, die ik nog niet heb ontmoet, komt echter uit de locale gemeenschap. Het zijn juist de mensen waar ik graag mee zou werken, waarmee ik op zoek zou willen gaan naar een verbinding. Volgens D., productieleider, zijn dit het soort mensen dat wel taboes heeft, maar die niet meldt tot het moment dat ze exploderen. Het is geen kwestie van zaken bespreken, maar eerder van omzichtig vermijden. Het ligt niet in mijn aard, om problemen te zien waar ze nog niet zijn. In de zoektocht naar een connectie wil ik fouten kunnen maken, elkaar echt ontmoeten, gesprekken voeren. Het gevoel hebben dat we samen de voorstelling maken. Dat betekent dat we elkaar deelgenoot moeten kunnen maken van onze gedachten en ideeen, volgens D. niet de gewoonte en de sterkste kant van dat gedeelte van de groep.  J. is mijn regie-assistent hier, hij onderhoudt contact met de performers, en zegt dat D. beren op de weg ziet. Alles is bespreekbaar volgens hem. Als mensen taboes hebben en we creeren een veilige werkomgeving, geven ze dat vanzelf aan. J. komt zelf uit de hoofdstad, maar ik besluit zijn analyse te volgen. We gaan het meemaken.